Regelmatig houden wij (tweede) woningen van mede-Nederlanders in deze regio in de gaten. Zo ook van woningen die nog in aanbouw zijn.

Vandaag kwamen we deze graafmachine tegen. Let vooral op de tekst die erop staat!

Met deze machine, wordt er voor mensen een verlengstuk van thuis gebouwd onder de Provençaalse zon.

Het is alweer heel lang geleden dat er iets van mijn belevingen hier op het www te lezen was!
Ik kom net van het lokale postkantoortje af. Was er al voor de zoveelste keer geweest, maar met de rare openingstijden, was ik telkens te laat. “nu zullen ze me niet hebben dacht ik!”
11.00 uur worden de bakken leeggemaakt zag ik gister, dus als ik er 10.30 ben, kan de post nog mee!

Het postkantoor is al enige tijd geleden helemaal verbouwd, maar ik had het nog niet gezien. Ik kende het alleen als een “zwaarbeveiligde achter glas zittende mensjes die je zo snel mogelijk weer uit het gebouw wilden hebben-postkantoor”

Verbaasd was ik dan ook bij binnenkomst toen ik zag dat alles open was. Het waren daadwerkelijk mensen met een gewone stem die al die tijd achter dat glas met microfoontje hadden gewerkt.

Van zwaarbeveiligd was het nu open en persoonlijker geworden, de omgekeerde wereld van wat je tegenwoordig vaak ziet.

Er waren een aantal mensen voor mij, dus ik sloot netjes aan in een van de rijen. Na mij stroomde het vol met ik denk nog wel zo’n 8 mensen.

En dan het bekende probleem: 2 loketten en dus 2 rijen. Maar 1 rij is natuurlijk altijd sneller, dus de mensen die in rij 2 stonden en véél eerder binnen waren, moeten alsnog langer op hun beurt wachten.

Unaniem werd er achter me besloten dat dat zo niet kon. Er werd gekeken wie wanneer binnen was gekomen en er werd 1 rij gevormd zodat iedereen een eerlijke kans had op het eerste loket dat voor hem vrij kwam.

Mensen regelden het allemaal onderling, en de sociale contacten werden weer gelegd. Nix niet onpersoonlijke strookjes papier met een nummertje erop!

Ondertussen stond ik een beetje te dagdromen en mijn blik dwaalde af naar een kamertje achter de loketten.

De deur ervan stond open en ik zag daar een mooi oud Frans kozijn, wit geschilderd, maar in gedachten bladderde dat er alweer af na zoveel honderd jaar. Een typische ijzeren sluiting. En dan dat contrast met wat ik door het glas zag!! Prachtige groenbeboste bergen. Eigenlijk kan ik het niet met woorden beschrijven. Het was zo’n moment om mee te maken. Maar wel dat ik meteen dacht, dit moet ik delen! Maar ja, voor al die Provençalen achter mij, was dit uitzicht niets bijzonders. Ze zouden me raar aangekeken hebben in mijn enthousiasme.

Ik geniet nog steeds iedere keer van het feit dat ik hier woon!

Eindelijk de postzegels op de brieven, wil ik ze in de bak doen, zie ik door de gleuf dat de bak al leeg is! Het briefje wat erop hing is net veranderd! Vanaf nu wordt de postbak 10.45 geleegd! Net 5 minuten te laat dus!

GRRRRRRR, hebben ze me toch nog! Nou ja, dan gaat het maandag maar mee.

Dan kun je je nog afvragen waar ik het de laatste tijd nu zo ontzettend druk mee heb, nou, heel in het kort dan een impressie van wat mij op dit moment bezig houdt:

We zijn sinds kort de trotse nieuwe “gerants” van een centre sportif, een tennis/squashpark hier in de buurt, met allerlei nevenactiviteiten.

Ik ben héél erg ziek geweest.

Maar vooral het grootste leuke persoonlijke nieuws: Er fladdert een 20 cm “lang” mensje in mijn buik rond!!

We zijn er helemaal verliefd op!

Tja, je hebt ze overal wel in de wereld, dus ook hier zijn eikels te vinden.

Maar deze eikel sprak me wel heel erg aan. Het lijkt wel een soort hulst waar hij aan zit.

Jaja, ik wéét dat het mooi weer is in Nederland! En ja, lach maar als het hier zelfs slechter weer is. De temperatuur is zelfs onder de 20 graden C geweest!

Dat is wel een heel raar gevoel, die kou. Toen ik het raam open deed en de koude wind langs me voelde glijden, dacht ik eerst even dat ik op de vriesafdeling van de “carrefour” stond. Dat was de enige kou die ik de afgelopen maanden heb gevoeld.

Maar nee, ik stond daar toch echt in mn eigen slaapkamer kleding uit te zoeken.

Het was me die maanden nog eigenlijk niet opgevallen dat ik vooral truitjes had gekocht zónder mouwen. De twee mèt mouwen zaten natuurlijk net in de was. Tja, nou, dan maar zonder mouwen, kan ik eindelijk eens mijn mooie zomerjasje aan die al sinds april alleen maar aan de kapstok hangt.

Ook maar sokken aan dan. Goh, wat voelt dát raar aan je voeten, sokken. Gekke dingen ook maar.

Inmiddels regent het behoorlijk en de donders vliegen heen en weer in het dal. Ook de stroom is alweer 2 keer uitgevallen.

Wat moet je toch aan veel rompslomp denken als je in de regen op pad gaat.

“Paraplu nu eindelijk eens gevonden?” “Ja, heb hem, we kunnen gaan!”

Iedereen is gehaast in het verkeer. Die Fransen zijn het maar niet gewend, regen. Eigenlijk de mensen die je op straat ziet, is omdat het pure noodzaak is, de rest van de maatschappij ligt totaal op z’n gat op een dag als vandaag. Maar nee, wij Hollanders moeten weer eens op pad.

Uit de auto stappen met regen, hoe doe je dat ook alweer? Wie gaat er eerst uit? Wie pakt de paraplu? Er zal er altijd wel 1 nat worden. Bah, dat ben ik maar dan. Als ik eenmaal wat druppels gevoeld heb, kan het me weinig meer schelen. Zoals ik van mijn moeder geleerd heb “ik loop wel tussen de druppels door”.

Getsie, na 20 meter voel ik nattigheid, en dan wel ìn mijn schoenen. Het water loopt erdoor, èn ik heb deze dichte schoenen nog wel in Nederland gekocht!! Nou ja, ik kan er ook niets aan doen nu, dóórlopen.

Tjee, wat zijn er toch ineens veel plassen getoverd op de straat als je erop gaat letten. Nu snap ik waarom in Nederland al die straten er overgestructureerd netjes bij moeten liggen.

Bah, steeds nattere voeten, een oud vervlogen (verbannen) gevoel uit mijn jeugd, 1200 km hiervandaan.

Omdat we op meerdere plekken moeten zijn, doe ik telkens schoenen en sokken in de auto uit. Mijn voeten kunnen weer even op temperatuur komen en ik zie ze langzaam weer een kleur krijgen. Schoenen en sokken leg ik voor de verwarming neer, goh, dus die werkt ook in deze auto. Maar dat wordt al gauw te heet dus zit er niets anders op dan de natte troep weer aan te trekken op de bestemming. Zelfs tijdens de rit naar Cannes lukt het ze niet om droog te worden.

De hele dag houden we ons maar voor dat het o zo goed is voor de natuur. Het was wel eens nodig. Zeker na de vreselijke ‘sesjeres’ en de oprakende watervoorraden.

Het schijnt dat er hier net zoveel regen in een jaar valt als in Londen. Alleen miezert het daar de hele dag, week, maand door, hier worden in 1 dag hele bakken tegelijk uit de hemel gegooid. Nou geef mij dat laatste maar, dan hebben we de meeste dagen iig nog mooie blauwe lucht met strakomlijnde schaduwen.

Eind van de dag naar huis, jippie! Ik had mij voorgenomen heerlijk warm te gaan douchen, warme sjokomel, en eindleijk eens die mooie nieuwe pantoffels aan te doen. Van de laatste twee is niets gekomen, het was nog net iets te warm. Wie weet in de winter, voor de openhaard?

Dit alles heeft zich gister afgespeeld, nu schrijf ik dit weer in de hete felle zon.

De plassen schitteren als vloeibare, zeer kostbare diamanten op de weg.

Als het glas rosé maar niet ontbreekt bij die Fransen, dan is elke omstandigheid goed!

Soms gekke acties, hier in het zuiden!

De foto is genomen ten tijde van de Canicule, misschien daarom?

Van de meeste woorden, leer je bij toeval de betekenis.

Zo komt er vaak in de krant een nieuw woord of afkorting voorbij. Meestal begint het met een enkele keer zien in de krant, en loopt het op tot je het overal ziet.

Zo ook de afgelopen weken.

Canicule.

Geen id wat het is. “’t zal wel!” Er staan wel meer dingen in de krant, veel belangrijker.

Week later, 2 doden, door canicule. Tjonge wat erg, maar ja, 2 doden in heel Frankrijk, lullig, maar kan gebeuren, ik zie nog geen gevaar.

9 doden als gevolg van canicule. Oh, het wordt nu serieus! Waaronder een zwerver in Toulon, gevonden, dood naast een bankje.

Canicule, wat zou dat dan kunnen zijn? Zou het iets weg hebben van canibalisme?

Ook bejaarden in de rest van het land moeten eraan geloven. Dit “monster” moet dus wel overal aanwezig zijn, of zichzelf snel kunnen verplaatsen!

Er komen overal waarschuwingen, “houdt overdag luiken en ramen gesloten!” Huh? Zou het dan een soort van dag-vleermuis zijn, die in razend tempo binnen komt vliegen en je vervolgens al het bloed uit je lichaam zuigt?

“drink ieder kwartier een glas water” ja, mocht je erdoor aangevallen worden, heb je nog de meeste kans van overleven wanneer je voldoende bloed in voorraad hebt.

“zorg dat je minimaal 3 uur per dag jezelf begeeft in een ruimte met airco, werk, supermarkt, winkelcentra etc.” Ruimtes met airco, in de zomer begeeft iedereen zich daar. Oh, blijkbaar houdt dit monster niet van mensenmassa’s. Het valt de prooi aan wanneer het afgezonderd van een groep is.

Eng hoor, zoiets raars in de omgeving te hebben waar velen aan overlijden.

Wees gewaarschuwd als u naar Frankrijk afreist, de canicule zuigt al het vocht uit je lichaam!

Het is over, het is voorbij.

Ben wel blij dat het nu voor iedereen duidelijkheid biedt, maar had wel veel moeite de definitieve deleteknop in te drukken. Het is dan ècht allemaal weg.

Wat ben je toch lief Martin, maar nee, ik stop echt!

Ja, Lietje, je was de laatste die een berichtje achterliet!

Onbewust hadden we gister een erg leuk afscheidsdiner van m’n weblog. Nu pas denk ik erover na, wat geweldig gepland met die personen! Geen tijd om koffie te serveren, maar ook dat is weer goed gekomen!

Mail blijft nog hetzelfde: "jeeigennaam @ kerima . nl"

En met dit prachtige weer, ik wil jullie niet tè jaloers maken, maar ben ik vooral buiten te vinden. Wie weet in de winter, als ik weer eens een hobby zoek, je weet het maar nooit……..